Ngjarje

100-vjetori i lindjes së Nënë Terezës: Ekspozita “Shqipëria vend shenjtorësh”

 

 

Në 100-vjetorin e lindjes së Nënë Terezës, si edhe në kuadër të veprimtarive për 90-vjetorin e Bibliotekës Kombëtare, në mjediset e saj u çel ekspozita “Shqipëria vend shenjtorësh”. U paraqitën një numër i konsiderueshëm botimesh të rralla, disa prej të cilave të ekspozuara për herë të parë. Të tilla ishin ato mbi jetën dhe veprimtarinë e Shën Astit, peshkop i Durrësit në kohën e perandorit Trajan; Shën Lefterit, peshkop i Ilirikut, shenjtorëve nga Dardania Flor e Laur, që quhen edhe “vëllezërit binjakë”; Shën Terinit, i njohur si “Shën Terini i Butrintit”; Shën Kostandinit, perandor i Bizantit; Shën Donatit, peshkop i Paramithisë, me gjasë nga Butrinti; Shën Jeronimit, përkthyesit të Ungjillit në latinisht nga dorëshkrime greke dhe hebraishte, tekst i njohur në versionin zyrtar si ““Vulgata” e Shën Jeronimit”; Shën Jan Kukuzelit, shenjtor nga Durrësi i Kishës Lindore, mjeshtër i madh i muzikës bizantine, që kreu një reformë të jashtëzakonshme në tejshkrimin e kësaj muzike; Shën Vlashit, kulti i të cilit u përhap në Europë dhe në Shqipëri në shek. VIII, ku ka pasur shumë kisha kushtuar atij, më e përmendura kisha e Shënavlashit, pranë Durrësit; Shën Gjon Vladimirit, i adhuruar në Shqipëri, në disa vise të Malit të Zi dhe të Maqedonisë Perëndimore si figurë e ngjashme me Krishtin, relikti i tij është ruajtur në manastirin me të njëjtin emër, pranë Elbasanit, i rindërtuar nga princi arbër Karl Topia, pas shkatërrimit nga një tërmet i vitit 1380; Shën Nifonit, shenjtor me origjinë shqiptare i Kishës Lindore, bashkëkohës i Gjergj Kastrioti Skënderbeut, që më 1486 u bë patriarku ekumenik i 134-t i Kostandinopojës; Shën Nikodhimit nga Vithkuqi, i martirizuar në Berat më 1709, jeta dhe martirizimi i të cilit përshkruhet në “Akoluthinë”, kodik i shek. XVIII botuar në Voskopojë, paraqitur për herë të parë në ekspozitën në fjalë; Shën Naumit, shenjtor i Kishës Lindore, themelues i manastirit të dëgjuar që mban emrin e tij dhe gjendet në brigjet e Liqenit të Ohrit.

Një nga vitrinat e ekspozitës paraqiste vepra kushtuar Zojës së Këshillit të Mirë (Shën Maria), e adhuruar brenda kishës Katolike në Shqipëri, duke u quajtur jo vetëm “Zoja e Bekueme”, por edhe “Zoja e Këshillit të Mirë”. Koncili i Katërt i Ipeshkëve Shqiptarë, më 1895, e shpalli “Zojën e Shkodrës” si “Pajtore të Shqipnisë”. Kjo figurë është e lidhur ngushtë me historinë e emigrimit të arbëve në Itali, pas vdekjes së Skënderbeut.

Një hapësirë e veçantë në ekspozitë iu la Nënë Terezës, misionares e nobelistes së lumnueme nga papa Gjon Pali II. Për jetën dhe veprimtarinë e kësaj figure të madhe u paraqitën rreth 50 vepra në shqip dhe në gjuhë të huaja, të Nënë Terezës dhe për Nënë Terezën.

Ekspozita qëndroi e hapur rreth një muaj dhe u ndoq me interes nga publiku kryeqytetas e më gjerë.